گزارش صعود زمستانه به بام ايران
     ساعت ۳۰/۴ صبح روز پنجشنبه مورخ ۹/۱۲/۸۶ به همراه دوست و همنورد عزيز آقاي افشين رمضاني از اعضاء گروه كوهنوردي شقايق كرج از تهران به عزم فتح بام ايران و ديدن دوباره گوسفندان قله دماوند به سمت قرارگاه رينه حركت كرديم . حدود ساعت ۳۰/۶ بود كه به قرارگاه رينه كه مسئوليت آن را جناب آقاي رضا فرامرزپور عهده دار ميباشد رسيديم . پس از صرف صبحانه و بستن كوله ها بوسيله اتومبيل ، خود را تا اول جاده مسجد رسانديم . ساعت ۸ صبح بود كه از مسير زمستانه (يال شمالي جاده) حركت را براي رسيدن به مسجد آغاز كرديم . خوشبختانه مسير نياز به برف كوبي نداشت .اما برودت هوا خبر شبي سرد را ميداد . ساعت ۳۰/۱۰ به قرارگاه مسجد رسيديم . دو گروه جلوتر از ما حركت ميكردند . پس از استراحتي كوتاه و نوشيدن چايي گرم به حركتمان ادامه داديم . به خاطر گذر از مسير زمستانه در اين قسمت هم نياز به برف كوبي نداشتيم . ولي گذر از سنگها به علت يخ زدگي آنها وقت گير بود . پس از طي حدود ۷ ساعت كوهپيمايي ساعت ۱۸ به بارگاه سوم رسيديم . نرسيده به بارگاه باد و بوران شروع شده بود . داخل پناهگاه مملو از همنورداني بود كه از استانهاي مختلف به اينجا آمده بودند . مجبور شديم شب را در چادر ، بيرون پناهگاه سپري كنيم . شب بسيار سردي بود انتظارش را هم داشتيم . دماي هوا تا حدود ۵۰- درجه سانتيگراد ميرسيد و دماوند با كولاك برف از اين مهمانان پذيرايي ميكرد . به خاطر همراه داشتن تجهيزات مناسب سرماي هوا را زياد احساس نكرديم .
     از ابتداي صبح (حدود۳۰/۵) گروه ها صعود خود را با فواصل زماني يك ساعت آغاز كردند . ما هم به عنوان آخرين گروه پس از صرف صبحانه ، در ساعت ۳۰/۷ به سمت قله رهسپار شديم .
     دماوند ، اين سنبل ايستادگي ايران زمين و ايرانيان ، كلاه خود را بر سر نهاده بود و با سيلي هاي برنده باد به مهمانان خود خير مقدم ميگفت . آبشار يخي به وضوح ديده ميشد . ساعت ۱۲ بود كه به آن رسيديم . در سمت چپ درياچه لار كه كاملا يخ زده بود خودنمايي ميكرد و در جنوب خط الراس قره داغ پوشيده از برف . پس از گذر از آبشار يخي ساعت ۳۰/۱۳ بود كه به سنگ مثلث رسيديم . بوي گوگرد شامه را مي آزرد. ديگر همنوردان به نزديكي قله رسيده بودند و ما نيز ساعت ۱۵ بود كه پا بر چكاد دماوند نهاديم . در اينجا تنها باد درفش سروري اش را بر جهان تكان مي دهد .و سيلي هاي جانانه اي به صورت صعود كنندگان ميزند . دماي هوا توسط ديگر همنوردان نزديك به ۴۵- درجه سانتيگراد اعلام شد . پس از اجراي مراسم قله و يادمان همه همنوردان فرود را به سرعت آغاز كرديم و پس از رسيدن به سنگ مثلث وارد دهليز سمت راست شده و از شانه چپ دهليز به خاطر ارتفاع كم برف فرودمان را آغاز كرديم . ساعت ۲۰/۱۸ بود كه به بارگاه سوم رسيديم . باد و بوران شدت گرفته بود . پس از استراحتي كوتاه در داخل پناهگاه به چادرهايمان رفته و پس از صرف شامي گرم به اميد طلوعي دوباره در دامن دماوند ، به درون كيسه هايمان خزيديم . امشب سرد تر از شب قبل است و صداي باد بسان موسيقيي روح نواز هوش از سر ميبرد . تن خسته مان توان مقاومت در برابر اين آرامش را نداشت و به خوابي عميق فرو رفتيم .
     ساعت ۳۰/۷ بيدار شديم و پس از خوردن صبحانه و گرفتن چند عكس يادگاري ساعت ۳۰/۸ بود كه به سمت مسجد حركت كرديم و ۲ ساعت بعد به آن رسيديم .  يك گروه از كشور اتريش كه با تجهيزات   حرفه اي اسكي آلپاين و گروهي ديگر از تركيه كه كوهپيما بودند در قالب يك تيم قصد صعود داشتند وما ، خوشحال از اينكه امسال بر خلاف زمستان ساليان قبل دماوند تنها نيست و عشاق آن براي ديدار و وصالش ، سرماي وجودش را به جان ميخرند .
وسائل و تجهيزات مورد نياز براي صعود زمستانه دماوند
۱-    پوشاك پلار زير خوب و لباس رو گرتكس
۲-    كابشن و شلوار ضد باد ويندستاپر
۳-    عينك طوفان و uv
۴-    دستكش پلار با روكش گرتكس از نوع مرغوب
۵-    كيسه خواب ۳۰- تا ۵۰-
۶-     كفش دوپوش از الزامات اين برنامه است
                                                                                       رضا مرادي
                                                                           گروه كوهنوردي چكاد رشت

 به مناسبت بزرگداشت ياد وخاطره دوست و همنورد عزيزمان بيژن صبوري ، از بنيان گذاران گروه كوهنوردي چكاد رشت ، به تاريخ ۴/۲/۸۷ به قصد صعود به قله كول جنو به همراه ۱۰ نفر از هيئت كوهنوردي شهرستان ازنا ، ۴ نفر از اراك ، ۳ نفر از كوهنوردان زاهدان ، ۱ نفر از بيرجند ، ۱ نفر از گروه هامون كرج و آقاي افشين رمضاني از شقايق كرج به سرپرستي رضا مرادي از گروه چكاد رشت عازم ازنا شديم .
     قله كول جنو با ارتفاع ۳۸۰۳ متر در انتهاي شرقي خط الراس اشترانكوه قرار گرفته است كه با داشتن شيبي بين ۴۵ تا ۷۵ درجه و وجود ۳دره عميق با يخچالهاي هميشگي از قله هاي ديگر متمايز شده است . براي رفتن به اشترانكوه اگر از سمت شمال كشور يا تهران حركت كنيم بعد از طي شهر قم و اراك و فاصله گرفتن ۱۵ كيلومتري از شهر اراك نرسيده به پتروشيمي تابلويي كنار جاده قرار دارد كه مسير ازنا را نشان ميدهد . اين جاده به تازگي احداث شده و بعد از ۴۵ كيلومتر شما را به ازنا ميرساند . در طول مسير قلل اشترانكوه با چشم انداز زيبا مشاهده ميشود . براي استراحت در شهر ازنا ميتوان از خانه كوهنوردي ازنا كه مسئوليت آنرا رئيس هيئت كوهنوردي شهر ازنا بر عهده دارد استفاده كرد . مسير حركت از ازنا به قله كول جنو به شرح زير است :
     بايد به وسيله اتومبيل در جهت جنوب روستاي ازنا از طريق ميدان راه آهن ازنا به سمت روستاي دره تخت و بعد هم روستاي كمندان حركت كرد . روستاي كمندان انتهاي مسير آسفالته ميباشد . اين مسير حدود ۴۵ دقيقه زمان ميبرد . يادآور ميشود چنانچه قصد صعود به قله تخت شاه و قله ازنادر را داشته باشيد بايد از روستاي دره تخت صعود كنيد .
     صعود به قله كول جنو از روستاي كمندان آغاز ميشود . در همين ابتداي راه قله با تيغه و شاخك زيبا نمايان است . مسير از طريق دره دايي آغاز ميشود و پس از طي مسافتي ۴ ساعته به پناهگاه زنده ياد سليماني ، از كوهنوردان خوب اراك كه در حادثه علم كوه جان به جان آفرين تسليم كرد ، ميرسيم . اين پناهگاه را همنوردان خوب اراكي از جمله زنده ياد خوشه چين ساخته اند . ساختمان پناهگاه حدود ۲۰ متر و بالكني در حدود ۹ متر دارد كه بر روي فضايي تاقچه مانند و در ارتفاع ۳۰۵۰ متري ساخته شده است . البته در اين فصل آب ندارد و آب را بايد از چشمه هاي پايين تر پناهگاه برداشت كرد . مسير صعود تا پناهگاه چندان دشوار نيست و همه كوهپيما ها ميتوانند اين راه را طي كنند . مسير صعود به قله از سمت راست پناهگاه و از كنار سنگهاي بالاي يخچال چال هي انجام ميشود . در اين نقطه حتي در ارديبهشت هم احتمال شكستن بهمن وجود دارد . صعود كنندگان ميبايستي حتي المقدور از تجهيزاتي مانند كرامپون و تبر يخ و آشنايي كامل براي استفاده از اين ابزار بهره مند باشند . پس از صعود ۱ ساعته و گذر از روي يخچالها به ارتفاع ۳۲۵۰ متري ميرسيم . در سمت راست يخچال عظيم چال هي و اول تيغه كول جنو قرار دارد . در اين نقطه دو مسير پيش روي ماست . تيغه در مقابل و يخچال مخوف چال هي در سمت چپ . براي صعود از طريق يخچال ميبايستي از سمت چپ وارد يخچال شده و از سمت راست يخچال تراورس كرده و به سمت شرق يخچال رفته و از طريق دهليز زير سنگ شصت خدا صعود كرده تا به سنگ برسيم . شصت خدا سنگي است كه به صورت انگشت شصت دست ، به سمت آسمان قرار دارد . با رسيدن به سنگ و تيغه بايد ارتفاع تيغه را كه ۵۵۳ متر است صعود كنيم . مسير تيغه كاملا فني است كه ميبايستي دست به سنگ شده و از تجهيزاتي مانند يك طول طناب ۱۰ ميل ، صندلي ، كارابين اسلينك ، كارابين پيچ ، پيچ يخ ، كلاه سنگ ، طنابچه و كفش اسپرتكس بهره برد . اين مسير را حدود ۳ ساعت طي كرديم و در حدود ساعت ۳۰/۱۲ بر فراز قله ايستاديم . پس از اجراي مراسم قله و گراميداشت ياد و خاطره دوست و همنورد عزيزمان ، زنده ياد بيژن صبوري و ديگر همنوردان عزيز كه جايشان در كنار ما خالي بود ،حدود ساعت ۱۳ از سمت شرقي قله و از مسير دره دايي كه كاملا بهمن گير است شروع كرديم . براي فرود از اين دره ميبايستي از سمت چپ اين دهليز فرود آمد و پس از رسيدن به قيف دره دايي مسير را به سمت چپ تراورس كرده و پس از  دور زدن كامل تيغه و سنگ شصت خدا به گردنه شصت خدا رسيد كه همان مسير دوم صعود و فرود ذكر شده ميباشد . فرود را از گردنه با شيبي تند به داخل يخچال چال هي ادامه داديم و پس از گذر از يخچال به سمت پناهگاه رهسپار شديم . ساعت ۳ بود كه به پناهگاه رسيديم . در نهايت بعد از كمي استراحت و بستن كوله ها حدود ساعت ۶ بعد از ظهر به روستاي كمندان رسيديم .
     قله كول جنو در فصل زمستان از زمان شناسايي اين قله كه در سال ۴۲ بوده فقط ۹ بار صعود شده كه اولين آن در سال ۶۲ و آخرين صعود آن در سال ۸۵ بود كه متاسفانه در همين سال آن حادثه تلخ شكستن بهمن در يخچال دره دايي به وقوع پيوست و تعدادي از كوهنوردان عزيز اراكي و كرمانشاهي را با خود به كام مرگ فرو برد . ياد و خاطره همه عزيزان كوهنورد از دست رفته گرامي باد .
                                                                                  رضا مرادي
                                                                         گروه كوهنوردي چكاد رشت

همنورد عزیز آقای افشار میرزایی

افتخار آفرینی در مرحله اول المپیاد ادبی کشور را خدمت شما و خانواده ی میرزایی تبریک گفته و برای شما آرزوی موفقیت در مرحله بعدی را میکنیم

خانواده بزرگ چکاد

اداره تربیت بدنی شهرستان

هیات کوهنوردی وصعودهای ورزشی شهرستان رشت

با سلام:

احتراما برنامه های آموزشی سه ماهه اول فدراسیون کوهنوردی جمهوری اسلامی ایران به حضور ایفاد میگردد.

جهت هماهنگی وکسب اطلاعات تکمیلی با دفتر هیات کوهنوردی استان تماس حاصل فرماییدک

۱-آزمون ورودی مربیگری درجه ۳صعودهای ورزشی(بانوان)         ۳۰.۲۹/۱/۱۳۸۷

 ۲-کلاس کارآموزی غارنوردی(بانوان)                               ۱۰تا۱۳/۲/۱۳۸۷

۳-آزمون مربیگری درجه۳کوهپیمایی(آقایان)                           ۲۷.۲۶/۲/۱۳۸۷

۴-آزمون مربیگری درجه۲کوهپیمایی(آقایان)                           ۲۷.۲۶/۲/۱۳۸۷

۵-آزمون ورودی مربیگری درجه۲کوهپیمایی(بانوان)                  ۲۷.۲۶/۲/۱۳۸۷

۶-آزمون ورودی مربیگری درجه۳کوهپیمایی(بانوان)                  ۲۷.۲۶/۲/۱۳۸۷

۷-دوره طراحی درجه۳صعودهای ورزشی(آقایان)                     ۲۷تا۳۰/۲/۱۳۸۷

۸-دوره طراحی درجه۳صعودهای ورزشی(بانوان)                   ۳۱/۲تا۳/۳/۱۳۸۷

۹-آزمون اولین دوره انتقالی مربیان کوهنوردی وکوهپیمایی به صعودهای ورزشی درجه۳(آقایان)                                                                   ۳۰/۳/۱۳۸۷

۱۰-آزمون اولین دوره انتقالی مربیان کوهنوردی وکوهپیمایی به صعودهای ورزشی درجه۳(بانوان)                                                                   ۳۱/۳/۱۳۸۷

                                                           با تشکر

                                                      علیرضا صدری

                                     دبیر هیات کوهنوردی وصعودهای ورزشی استان گیلان

برای کسب اطلاعات بیشتر به  وب سایت زیر مراجعه کنید:

 http://mfi.ir

در شکفتن جشن نوروزدر همه ی سال هفت سین:سربلندی سرسبزی سرمستی سلامتی سعادت سخاوت سرور را برایتان آرزومندیم

                                                                          عیدتان مبارک

همنورد عزیز آقای دلبری رئیس هیئت کوهنوردی استان گیلان به همراه خانواده اش دچار صانحه ی تصادف شدند برای آراد کوچک و خانواده اش دعا کنید تا هرچه زودتر همگی به خانواده چکاد برگردند

مسابقات قهرمانی کشوری سنگ نوردی دانش آموزی دختران دردو بخش سر طناب و سرعت در تاریخ ۱۴ و ۱۵ اسفند در بندر عباس برگزار شد . در رشته سر طناب استان های کرمان , هرمزگان و اصفهان به ترتیب در جایگاه اول تا سوم قرار گرفتند . در بخش سرعت خانم عاطفه حقگو از اعضای فعال گروه کوهنوردی چکاد رشت موفق به کسب مدال برنز مسابقات شدند و استان های هرمزگان و مرکزی به ترتیب مقام های اول و دوم را کسب نمودند . 

 سلام ، چهارشنبه شب (۷/۹/۸۶) در جلسه تصميم گرفتيم در اين فصل به علت بارندگي يکباره، برنامه نيزه کوه را به سرک تغيير داديم، برنامه تکراري در يک فصل اجراء نکنيم. پس ترتيب يک برنامه متفاوت را داديم. اين برنامه به منظور بزرگداشت نهضت جنگل بود.
خانم عين ا… زاده متني در همين خصوص آماده کرد تا در برنامه براي همه قرائت کند به هرحال ساعت ۶ صبح جمعه ۹/۹/۸۶ سوار بر ۲ ميني بوس به سمت محل حرکت کرديم. ببخشيد فراموش کردم بگويم مقصدمان قلعه شميران بود که در آخر گزارش نتيجه تحقيقات از کتابها را هم مي نويسم.
 به هرحال بعد از گذر از سه استان گيلان ، زنجان و قزوين ساعت ۸:۱۵ به روستاي جودکي رسيديم. از رودبار تا روستاي جودکي ۲۵ کيلومتر است و از رشت تا رودبار هم، ببخشيد اين يکي هم فراموش کردم! مي گفتم ؛ بعد از پياده شدن از ماشين ها و جلسه معارفه مشخص شد آقاي آزادبر راهنما وجلودار باشند  و آقاي سعيد جوادي عقبدار ، آقايان مرتضي حسن زاده و عماد عباسي ، خانم طاهري هم کوهيار  البته خانم فياضي هم مسئول امداد.
ساعت ۸:۴۵ دقيقه براي صبحانه توقف کرديم و بعد از ميل کردن، آقاي حسن زاده در مورد کوله چيني براي همنوردان کلاس آموزشي گذاشت. به هر حال ما ساعت ۱۱:۳۰ به قلعه تاريخي شميران رسيديم بعد از گشت و گذار در منطقه تاريخي و قلعه و تعجب کردن هاي معمول ناهار را پاي قلعه خورديم و بعد از استراحت و اجراي برنامه هاي فرهنگي ساعت ۱۴:۴۵ به سمت ماشين ها راه افتاديم و ساعت ۱۸:۱۵ به شهر خودمون پا گذاشتيم.
شرمنده يادم رفت بگويم که از روستاي جودکي تا قلعه تقريبا ۴.۵ کيلومتر و جهت حرکت هم جنوب غربي هست.
راستي من هم اميدکريمي هستم سرپرست برنامه.
خداحافظ

قلعه شميران (نتيجه تحقيق از کتاب قلعه هاي گيلان – ولي جهاني)
قلعه ي شميران - به فتح شين و ياسين . از قلعه هاي پر اهميت و معتبر ايران است. اين قلعه در حال حاضر در بين اهالي منطقه به نام هاي شيمران و سميران معروف است، ولي در متون تاريخي به نام هاي سميران ، شميران ، سميرم، شمع ايران ، کنگريان ، سميويروم و سالاريه  نام برده شده است.
اين قلعه در نزديکي روستاي بهرام آباد از توابع طارم قرار دارد. براي رفتن به سوي قلعه مي بايد از روي سد سفيد رود عبور کرد. طول جاده ي ماشين رو از سد تا بهرام آباد ۱۸ کيلومتر است و بعد مي بايد مسافتي در حدود ۳ کيلومتر را به سمت جنوب با پاي پياده طي کرد تا به قلعه رسيد.

نام شميران بارها درمتون آمده است. شميران مرکز طارم بود و قلعه درکنارشهر قرار داشت. ديواري گرد شهر و قناتي در ميان قلعه تا کنار رودخانه وجود داشت که از آن جا آب برمي داشتند.
ابودلف مسعر ابن مهلهل جغرافي دان  مسلمان که در سال ۳۳۱ ه ق اين قلعه را ديده، قلعه ي شميران را پايتخت محمد بن مسافر پادشاه و حاکم وقت ديلم معرفي کرده است. بعدها جغرافي نويسان ديگري مانند ابن حوقل در ۳۷۶ ه ق، ناصرخسرو در ۴۳۸ه ق،ياقوت حموي در ۶۲۳ه ق ، قزويني در ۶۷۴ ه ق ، حمئالله مستوفي در۷۴۰ ه ق و سيد ظهيرالدين مرعشي در ۸۸۰ ه ق اين مکان را ديده و درباره ي آن مطالبي در کتاب هاي خود آورده اند. در اين جا به آوردن شرحي که ناصر خسرو درباره ي قلعه نوشته و کامل تر است ، اکتفا مي شود :
(( … از خندان تا شميران سه فرسنگ بياباني است ، همه سنگلاخ و آن قبضه ولايات طارم است و در کنار شهر قلعه اي بلند ، بنيادش بر سنگ خاره نهاده است. ديوار در گرد او کشيده و کاريزي به ميان تا کنار رودخانه که از آنجاآب بر مي آورند و به قلعه برند. هزار مرد از مهترزادگان ولايات ، در آن قلعه هستند تا کسي نتواند از کسي چيزي ستاند و مردمان که در ولايت وي به مسجد آدينه روند همه کفش ها را بيرون مسجد بگذارند و هيچ کفشي کسي را آن کسان نبرد. و اين امير نام خود را با کاغذ چنين مي نويسد که : مرزبان الديلم خيل جيلان ابوصالح متولي اميرالمومنين و نامش جستان ابراهيم است ))
ناصر خسرو مسافت قزوين تا شميران را چهارده روزه پيمود و محلاتي را هم که ديده ، نام برده است.
 ابن مهلهل پيش تر نوشته بود : (( پايتخت پادشاه ديلم (( شميران)) معروف رسيدم. آن چه خانه ها و کوشک هاي انجا ديدم در هيچ مکاني سلطنتي نديده بودم چه در اين محل دو هزارو هشتصد وپنجاه بناي کوچک و بزرگ بود. خدواندش محمد بن مسافر را عادت بر اين بود که چون ايشان ظريف و آثار هنري مي ديد  در جستجوي سازنده آن بود. چون جايگاه او را مي يافت پول کافي برايش مي فرستاد تا او را مي ساخته و اگر حاضر مي شد به دژ بيايد ، دو برابر به آن مبلغ به او وعده مي داد)).
و پس از ناصر خسرو ياقوت حموي در معجم البلدان در باره قلعه شميران نوشت : «خداوند الموت ويرانش ساخت از اينجا به خوبي معلوم مي شود که منقرض شدن کنگريان ديالمه سلطنت دژ شميران و آن نواحي را داشتند . پايتخت آنان همين قلعه شميران بود و آخرين سلطان آنان مسافر کنگري بود.»
ابن اثير نيز از اين قلعه نام برده و نوشته است : (( در سنه۴۵۴ هجري طغرل بيگ سلجوقي به قلعه طارم از خاک ديلم رفت و بر مسافر پادشاه آنجا صد هزار دينار و پنجاه هزار جامه قرار داد. که هرساله بپردازد. ))
 بر اساس گفته هاي مورخان اين دژ از قرن پنجم تا هفتم جزء دژهاي متصرفي اسماعليان بود و در زمان هلاکو ، اين را دژ مانند ساير دژهاي قزوين ، گيلان و زنجان سپاهيان او تسخير کردند. به احتمال زياد در جريان همان تاخت و تاز ها بود که بناهاي دژ صدمات و لطمات فراواني را متحمل شد. سيد ظهير الدين مرعشي در کتاب تاريخ گيلان و ديلمستان از آن به عنوان «شمع ايران» ياد مي کند.
بنابراين مشاهده مي گردد که دژ بعد از مدت زماني کوتاه بار ديگر تعمير شده و مورد استفاده قرار گرفته است. اين دژ دوره ي کيايي به تصرف سيدعلي کيا در آمد و به مدت ۷ سال جزء مستملکات آن باقي ماند.
مقدسي در باره دژ شميران چنين نوشته است : « در سلاروند قلعه اي ست که آن را سميرم خوانند. بر ديوارهايش شيرهاي زرين و آفتاب و ماه نقش کرده اند ولي خانه هاي آن از خشت بنا شده است» .
در کتاب تاريخ گيلان و ديلمستان در ضمن شرح حوادث نيمه ي قرن نهم در باره ي قلعه شميران آمده است : « در سنه ۸۴۷ شاهرخ ميرزا (تيموري) کارگيا سلطان محمد را مامور کرد تا از سرکشي ها و تندروي هاي مير حسين طارمي جلوگيري کند. کارگيا سلطان محمد لشکر خويش را از راه سفيد گوران به طارم برد. از قريه توبن حرکت کرد و براي تماشاي قلعه (اندچين) رفت. از آنجا به لوشان و خزويل آمد. از آب منجيل گذشت و لشکريان شب در کنار آب منجيل بماندند فردا به پاي قلعه (شمع ايران) رفتند و قلعه را محاصره کردند. اندرونيان شب هنگام تير به طرف لشکر انداختند و دوتن را مجروح ساختند. کارگيا سلطان محمد گروهي از لشکريان خود را مامور کرد تا قراي طارم را تاراج کنند و بسوزانند. پس از سوزاندن و خراب کردن قراء لشکريان را جمع کرد و به اشکور که مرکز ييلاقي او بود رفت».
با اين همه حوادثي که بر گرد قلعه شميران و در ناحيه طارم اتفاق افتاده ، اين قلعه تا سال ۹۲۱ هجري نيز داير بوده و نام آن در (تاريخ خاني)  آمده است. از آن زمان به بعد در نوشته هاي معتبر تاريخي ، نام آن نيامده تا اين که در اوايل قرن نوزدهم ميلادي در نوشته هاي سياحان ايراني و خارجي از آن به عنوان دژ ويرانه نام برده شده است.
متاسفانه قلعه شميران و بناهاي ديگر آن به علت موقعيت کنوني شان متروک و تقريبا فراموش شده اند و درحقيقت اين قلعه جزء بناهاي منفرد است.
در حال حاضر بقايايي از ديوار اصلي قلعه و بخشي از ديوارهايي که در دامنه ي شمالي قرار دارند و در واقع راه دسترسي به قلعه بوده است. پا برجا مي باشد.
ساکنان آن سعي کرده اند با ساخت ديوارهاي قطور مانع از هجوم بيگانگان به داخل قلعه شوند. در طراحي اين قلعه از هيچ گونه الگو و نظم هندسي خاصي پيروي نشده است. ديوارها و باروي قلعه به تبعيت از صخره کوه و پيش آمدگي و عقب رفتگي آن به وجود آمده و طرح کلي آن به نقشه ي يک مستطيل نزديک است.
در حال حاضر سالم ترين قسمت قلعه ديوارهاي شمالي است که از سه بخش تشکيل شده است. قسمت اول ، جانب شرقي ديوار است که به صورت ديوار بلند بين دو برج خودنمايي مي کند. ارتفاع برج هاي ۱۵ متر و ضخامت آن ۸ متر است که با سنگ لاشه و ملات گچ و ساروج ساخته شده اند. در برخي جاهاي بناي ديوار قلعه آجر به کار رفته است. برج هاي دوگانه در قسمت بالا داراي پنجره هاي بلند و مستطيل شکل هستند که بيشتر براي نگهباني پايين قلعه از آن ها استفاده شده است. بخش غربي ديوار قلعه از لحاظ ساختماني کاملا با بخش شرقي متفاوت است. در اين قسمت از وجود برج هاي مدور خبري نيست و ديوار کاملا صاف است . ديوار اين ضلع از نظر موقعيت سوق الجيشي بسيار حائز اهميت است چرا که بر فراز يک صخره ي کاملا عمودي بر پا گرديده است که در پايين آن درياچه ي سفيدرود واقع شده و در هيچ شرايطي امکان تسلط بر آن مسير نيست. در فاصله ي ميان اين دو بخش ، بخش سوم ديوار قلعه ساخته شده که به تبعيت از پيش آمدگي کوه ، نسبت به دو قسمت ديگر کمي به طرف شمال پيش رفته و ارتفاع آن نسبت به دو ديوار ديگر کمتر است.
در داخل و محوطه ي پيرامون قلعه ، بقايايي از پي ساختمان هاي قديمي مشاهده مي شود که محل سکونت اهالي آن بوده است. در حال حاضر بر روي زمين هاي اطراف قلعه ، قطعاتي از سفالينه هاي مربوط به ادوار مختلف به چشم مي خورد که نشان مي دهد از قرن چهارم ارتباط تمدن بين اين محل و نواحي شمال زنجان برقرار بوده است.

به اطلاع اعضا چکاد می رسانیم که جلسه پایان فصل چکاد از ۲۳ آذر به ۲۹ آذر منتقل گردید. 

هوالطیف
خورشید گرمابخش و جانپرور روح است
 و چه زیبا سعادتی داریم ما ،
که لحظه لحظه ی تابش نورش را دیدیم.
شب یازدهم آبان ماه ۸۶ هوا بسیار سرد بود و با توجه به بارندگی روز گذشته و وزش باد ، مسئولین اجرایی برنامه روز جمعه به ناچار جهت اجرای صحیح برنامه در سطح کوه گشت ، برنامه را از منطقه امام زاده هاشم به سمت رستم آباد که آنسوی کوههای سربه فلک کشیده گیلان است منتقل کردند.
ساعت ۶ حرکت نمودیم، هرچقدر به رستم آباد نزدیک تر می شدیم آثار بارندگی کمتر در خیابان ها و باغات دیده می شد، انگار که این محل برای اجرای برنامه ما ازقبل مهیا شده بود. نام منطقه جایگزین شده ، سرک می باشد که جهت اشراف به این منطقه از مسیرهای متعددی می توان شروع به صعود نمود.
در ابتدای پیاده شدن از ماشین ها هوا نسبتا گرم تر از رشت بود البته در صبح برنامه با هوایی مه آلود روبه رو بودیم ، صبح وقتی به مکان تجمع گروه می آمدم ، سر کوچه مان درخت یاسی بود که باران گل هایش را ریخته بود چندتایی جم کردم ، باران باعث شده بود که بوی گل کاملا به مشام نرسد، آنها را داخل دستکشم طوری گذاشتم تا له نشوند پس از خروج از مینی بوس ها آن را بین دوستان پخش کردم، عطرشان همه جا پرشده و آن فضای مه آلود را دل انگیزتر کرده بود.
پس از مقداری حرکت به سمت بالا سرپرست برنامه آقای آزادبر جلسه معارفه را برگزار نمودند و روز دانش آموز را تبریک گفته و از مقاومت های حسین فهمیده مقداری صحبت نمودند سپس عوامل اجرایی را معرفی کرده و گروه را با نظم به سمت قله و صعود آن هدایت نمودند کمی بالاتر که از ابرها می گذشتیم خورشید خود را لحظاتی به ما نشان می داد ولی هوا کماکان مه آلود بود البته منظورم این نیست که دلگیر بود بلکه هوا بسیار روشن ، خنک و با شعرها ی کوهستان دوستان فرهنگی بسیار شاد بودیم. در طول مسیر میزان شیب کوه سطح برنامه را به ما نشان می داد. برنامه های کوهگشت آنچنان سخت و طاقت فرسا نیست ، این نوع برنامه ها عموما دارای شیبی متعادل می باشد که حدود ۳ ساعت پیاده روی تپه های بلند یا کوه های کم ارتفاع انجام می شود.
شادی کوه را باید از دل و جان حس نمود ، اینکه کوه با سکوت خود پذیرای گروهی با نشاط می شود را باید از نزدیک دید. هوا بسیار عالی بود و هر چندگاهی خورشید از پشت ابرها به همنوردان ما چشمکی می زد و با گرمایش به گرمای وجود گروه می افزود. تلألوی نور خورشید برروی برگ های طلایی پاییزی منظره ای زیبا را می ساخت ، انگار تمام زمین را سنگ فرش طلایی کرده اند. گفتن از زیبایی بهشت ایران (گیلان) باعث رغبت دیدار آن می شود و هرگز نمی توان اینگونه مکانهایی که با تغییر، هر ماه بلکه هر روز رنگ و رویی تازه می گیرند را توصیف نمود.
حدود ظهر بود که گروه با موفقیت و با افتخار حضور۶۳ نفر عضو رسمی و مهمان به منطقه قله سرک رسید ، این افتخار برای همه است چه کسی که خسته شده ، چه کسی که دیدی نو به زندگی پیدا کرده و هرکس دیگر…
پس از خوش آمدگویی افراد به یکدیگر و توزیع شیرینی، برای صرف نهار گروه به منطقه ای پایین تر هدایت شدند البته ناگفته نماند که در طول مسیر سرک با درختان ازگیل خود به خوبی از ما پذیرایی کرده بود! خدایا شکرت ، تو چگونه این همه را در مدتی کم آفریدی ؟! به واقع که در عقل کوچک ما نمی گنجد!
حالا دیگر وقت رفتن است ، وقت خداحافظی از کوهستان و بردن خاطرات آن به یادگار، افسوس که زمان رو به پایان است. حال بار دیگر همنوردان با خواندن سرود و مشاعره وجود خود را درکوهستان در کنار یکدیگر جشن می گیرند ، جشنی کوچک ولی با دل هایی بزرگ به وسعت خوبی ها و این چنین دیگر وقتی برای فکرکردن به خستگی نمی ماند.
در مسیر برگشت سرپرست با برنامه ریزی انجام شده سوالاتی را با مضمون محیط زیست مطرح نموده و پاسخ گرفتند و به کسانی که پاسخ صحیح داده بودند وهمچنین به دانش آموزان حاضر هدایایی به رسم یادبود اهدا نمودند ، خورشید با تمام سخاوتش تن و دل زمین و زمینیان را گرم نمود ولی چه کند که باید برود ، هنگامه غروب و روبه روی این تابلوی زیبا جلسه پایانی جهت انتقادات و پیشنهادات تشکیل گردید و پس از تشکر و قدردانی از اعضا شرکت کننده به اتمام رسید. هوا گرگ و میش بود که به ماشین ها رسیدیم و به سمت شهر باران ( رشت ) حرکت کردیم.
                                                                           با آرزوی موفقیت برا ی همه کوهنوردان
                                                                                   علی نورانی دوست